W ferie KOT gościł psa

Pierwsze spotkanie odbyło się pod hasłem „Czekaj". Punktem wyjścia była refleksja nad tym, że czekanie to nie tylko wykonywanie polecenia, ale ważna kompetencja rozwojowa. Dzieci odkrywały, że „czekanie" jest jednym z wielu stanów, które przeżywamy – czasem spokojnym i jasnym, a czasem napiętym i trudnym. Wspólnie zastanawialiśmy się, kiedy łatwo jest wytrzymać oczekiwanie, a kiedy w środku pojawia się niepokój.


Poprzez zabawę z Iris dzieci mogły obserwować, co pomaga w cierpliwości, a co ją utrudnia. Wymyślały zadania i sztuczki sprawdzające, czy piesek potrafi czekać, a przy okazji uczyły się rozpoznawać własne reakcje. Były rozmowy, rysunki i opowieści o „moim czekaniu". Zwieńczeniem zajęć było nadanie swojemu czekaniu koloru i kształtu. Z kolorowych rurek powstał długi wąż, przez którego wędrował smaczek – a Iris cierpliwie czekała, modelując spokojne, bezpieczne oczekiwanie. Dzieci mogły zobaczyć, że cierpliwość nie jest biernym trwaniem, lecz aktywnym regulowaniem siebie w relacji.


Drugie spotkanie – „Warknij na lęk" – było poświęcone emocji, która towarzyszy nam wszystkim. Dzieci z ciekawością przyglądały się temu, czym jest lęk, po co się pojawia i jakie może przyjmować formy. Szczególnym zainteresowaniem cieszyło się porównanie lęków dzieci i lęków psów. Okazało się, że choć niektóre z nich są różne, wiele ma wspólne źródło – potrzebę bezpieczeństwa. To odkrycie było dla uczestników ważnym doświadczeniem normalizacji.


W części warsztatowej dzieci symbolicznie „wkładały" swój lęk do paszczy stworka-potworka i obserwowały, jak rośnie, gdy poświęcamy mu zbyt dużo uwagi. Rozmawialiśmy o tym, że lęk jest potrzebny, bo ostrzega i chroni, ale nie powinien przejmować kontroli. Kulminacyjnym momentem było wspólne „warknięcie na lęk" – gest odwagi, nazwania strachu i symbolicznego odzyskania sprawczości. W obecności spokojnej i uważnej Iris dzieci mogły doświadczyć, że z emocjami można coś zrobić – można je oswoić, zmniejszyć ich siłę i nauczyć się je regulować.


Oba spotkania pokazały, jak silnym wsparciem w pracy z dziećmi może być obecność psa terapeutycznego. Relacja ze zwierzęciem sprzyja poczuciu bezpieczeństwa, obniża napięcie i zwiększa motywację do zaangażowania. W atmosferze zabawy i akceptacji dzieci uczyły się ważnych kompetencji: cierpliwości, rozumienia emocji, nazywania ich i szukania konstruktywnych sposobów radzenia sobie z nimi.

To były ferie pełne refleksji, uśmiechu i odwagi.